Boris Veldhuijzen van Zanten

Toen ik net 15 was verliet ik mijn school om naar het circus te gaan. Ik was dyslectisch en al 3 keer blijven zitten.

Dat betekent dat Ik dus ongeveer 2 jaar verplicht school heb gemist en aangezien op dergelijk verzuim een straf staat van 45 euro per dag kom je met 200 schooldagen per jaar dan op zo’n 18.000 euro boete.

Dat is een flink bedrag en ik hoop dus maar dat niemand op het ministerie van Onderwijs daar ooit nog achter komt.


Tussen mij en het Nederlandsche onderwijs heeft het nooit goed gelopen. Ik denk dat dat komt omdat het onderwijs in Nederland is ingericht in het opleiden van werknemers. En werknemers moeten niet denken maar doen. En wat ze doen moeten ze vooral gewoon doen want dan doen ze het al gek genoeg.

De enkeling, zoals ik, die er uitspringt doet dat dan noodgedwongen ook meteen letterlijk. Van alle ondernemers die ik ken is er maar een enkeling in het bezit van een normaal diploma. Als ik andere entrepreneurs spreek vraag ik nooit naar welk diploma men op zak heeft maar meestal meteen welke school ze niet hebben afgemaakt en waarom.

In Nederland geldt; Kwantiteit gaat boven Kwaliteit: Als er maar zo MIN mogelijk schoolverlaters zijn en zo VEEL mogelijk afstudeers zal het wel goed gaan met de jeugd. En dus streeft iedereen naar een zesje en is ‘Voldoende’ precies genoeg.

Een concreet voorbeeld: op Nederlandse scholen worden toetsen beoordeeld vanuit het oogpunt van de toets. Als niemand alle antwoorden goed heeft krijgt dus ook niemand een 10. In de US gaat dat in de praktijk vaak heel anders; de beste 3 studenten krijgen een goede waardering (een A) en de rest wordt aan de hand van die waardering getoetst. Zo is er altijd iemand de beste, steekt er altijd iemand boven uit en zo stimuleer je studenten om beter te presteren.

Zo kan het komen dat slechts 7% van de Nederlandse studenten overweegt om ondernemer te worden terwijl dat in Amerika ruim 70% is.

Vooral niet boven het maaiveld uitsteken lijkt het motto en dus wordt er weinig gedaan aan opvallen en jezelf presenteren. Terwijl iedere entrepreneur weet:

‘Presentation is Everything’.

Behalve in Nederland.

Ik spreek vaak startende ondernemers die zeggen ‘Ik houd niet van presenteren”. En dat is ook niet zo gek. Zoals Jerry Seinfeld ooit opmerkte, tijdens een begrafenis zouden mensen liever zelf in de kist liggen en begraven worden dan het woord nemen om iets te zeggen. De nummer 1 angst voor de meeste mensen is namelijk om in het openbaar te moeten spreken, meer nog dan dood zijn.

Maar helaas is ALLES afhankelijk van presenteren. Alles is een ‘Pitch’. Iedere klant die je spreekt is een Pitch. Je houdt je medewerkers iedere dag weer tevreden en gemotiveerd door middel van een Pitch. Je website, folder en showroom is één grote pitch.

En misschien wel de belangrijkste pitch is die aan je partner als je weer eens moet uitleggen waarom je zo hard werkt.

Het Nederlands schoolsysteem is niet ingericht op het begeleiden en motiveren van ondernemende geesten en het zou mooi zijn als we daar iets aan kunnen doen. Grondig hervormen lijkt me niet eens nodig maar we kunnen wel benadrukken dat anders en beter zijn belangrijk, leuk en nuttig is voor later.

Of, zoals Apple het zo mooi dyslectisch want taalkundig incorrect uitdrukt:

“Think Different”

Een Nederlandse leraar had daar ongetwijfeld een rode streep door gezet.

Ter afsluiting nog één annecdote:

Na de circusschool ging ik naar de kunstakademie te Enschede waar ik dreigde Cum Laude af te studeren. Het probleem zat hem er in dat ik dat Cum Laude min of meer zelf had bedacht. De directeur van de Akademie ontbood me en legde me fijntjes uit dat NIEMAND Cum Laude afstudeerde en dat dat nog nooit was gebeurt en dus nu ook niet ging gebeuren.

Ik vertelde hem dat er maar 2 soorten afstudeerders zijn op de akademie: zij die hun studie succesvol hebben doorlopen en klaar zijn om af te studeren EN de studenten die al 8 jaar niks presteren en nu toch ECHT weg moeten.

Helaas was die tweede categorie niet meer weg te sturen zonder diploma want dat zou een fikse boete opleveren voor de Akademie. Die moet dan namelijk een aantal jaren subsidie terugbetalen aan de staat.

Door het toevoegen van de woorden Cum Laude aan mijn diploma zou meteen duidelijk worden dat ik niet tot die tweede categorie behoorde.

Ik liet een mooie stempel maken en na ontvangst van mijn diploma liet ik mijn favoriete leraar in mooie capitalen “CUM LAUDE” op mijn diploma stempelen.

Bij de administratie leverde ik later die dag mijn diploma weer in voor het archief. De dame achter de balie bekeek mijn diploma en sprak de gedenkwaardige woorden:

“Zo, Cum Laude, dat zijn er niet veel dit jaar”